Pizza er góð!

Þessi færsla er tileinkuð afmælis-dreng dagsins, Stefáni Finnbogasyni (22, t.v.).

Myndar-menn

Flestir geta verið sammála um það að pizza sé í flestum, ef ekki öllum tilfellum, góð. Jafnvel er hægt að ganga svo langt að segja að vond pizza sé örlítið betri en næsta fæðutegund á eftir. Út frá þeirri staðhæfingu getum við ennfremur fengið að ekki sé til verri hlutur en vöntun á pizzu, þ.e. einhver pizza er alltaf betri en engin pizza.

Nóg um það. Ég kann ágæta uppskrift sem ég ætla að deila á þessari síðu. Ég rændi henni sjálfur af internetinu fyrir þónokkru síðan. Í henni er spelthveiti sem mér finnst oft betra en hvítt hveiti, þó hvítt hveiti sé vissulega heróín braðunnenda og er gott og gilt fyrir þá sem það þola.

Botninn (í eina bleddsu) er búinn til úr:

  • 250 g spelthveiti/hveiti/ryk/duft/sement
  • 3-4 tsk lyftiduft
  • 125 ml vatn
  • 2 msk ólífuolía
  • 1/2 tsk salt

Á bleddsuna (e. pizzuna) hef ég svo fundið upp fullkomna (kjötlausa) samsetningu af áleggi. Hún er eitthvað á þessa leið:

  • sósa
  • ostur
  • kotasæla
  • sveppir
  • sólþurrkaðir tómatar
  • tómatar
  • chili krydd og/eða græn piparkorn (mikilvægt vegna fjarveru pepperóne)

Sósan samanstendur af (og er að einhverju leiti stolin af Sigga Hall)

  • dós af hökkuðum tómötum
  • dós af tómatpúre
  • ólífuolía
  • 1-2 hvítlauksgeirar
  • smá sopi balsamico edik
  • salt / pipar

Smellt í blender/töfrasprota/steypuhrærara.

Baka botnana fyrst í ofni í smástund, henda svo áleggi á, 250 gráðu van-blástur í ofn, baka þar til pizzan er ekki fljótandi lengur og farin að myndast gull-brúnuð ostafilma yfir henni, þ.e. þegar hún fer að líta út fyrir að vera pizza. Stundum hendi ég rucola og balsamico yfir pizzuna eftir bökun. Það er snilld.

(13 + 2i) furðulegar ástæður fyrir því að þetta sé sennilega kjaftæði

Á vefmiðlum, innlendum sem erlendum, eru endalaust magn svokallaðra „link-bait“ frétta, eða „veiði-hlekkja“ eins og það gæti verið þýtt á íslensku. Þessar greinar eru oftar en ekki gjörsamlega innihaldslausar upptalningar á því sem kemur upp þegar þú gúglar viðkomandi viðfangsefni. Þá fjalla þessar greinar um hvernig maður kemur sér í betra form, samsæriskenningar (* things you did not know about …) eða bara hvað sem er.

Það sem stingur mig mest er hvaða tölur eru notaðar. Fyrir nokkrum árum sá ég þetta í fyrsta skipti, á vef-ritinu Mashable (Stappanlegt) og veitti því þá eftirtekt að fyrir einhverja ótrúlega tilviljun voru hlutirnir sem taldir voru upp alltaf af prímtölufjölda (3, 5, 7, 11, 13, 17 …). Síðan þá hefur þetta breyst í einhverskonar tísku. Ritstjórar vef- og fjölmiðla virðast háðir þessum föstum í fyrirsagnir sínar. Ég þekki þónokkuð mikið af fólki sem hefur dágóðan vott af áráttuhegðun á þá leið að það getur ekki með nokkru móti stillt sjónvarp eða útvarp nema á slétttölu-hljóðstyrk (2, 4, 6 …). Því má vissulega ímynda sér afhverju prímtölurnar eru orðnar svona mikið notaðar, því þær fara í taugarnar á þessum hópi fólks og láta það frekar veita þeim athygli.

Þetta er gengið svo langt að þegar ég sé síðan grein með upptalningu á 4, 6, 8, 10, eða 12 hlutum fer ég strax að stórefast um sanngildi hennar! Venjan er að það séu alltaf prímtölur og þær því orðnar einhverskonar auðkenning á að hér sé um að ræða áreiðanlega og trausta heimild fyrir því að ég þarf bara að gera 7 hluti (ekki 6 eða 8) til að fá flatan maga. 12 spora kerfið hefur misst marks og víkur fyrir 11 spora kerfinu, tvíkostadreifing Bernoullis er orðin að þríkostadreifingu og sólarhringurinn orðinn 23 stundir og það er 61 mínúta í klukkustund.

Með ofnotkun prímtalna á þennan hátt munum við brátt verða ónæm fyrir þeim. Við hættum að trúa að þessir 11 hlutir sem við vissum ekki um ísskápa séu í raun sannir. En hvað er þá til bragðs að taka fyrir ritstjóra vef-miðla, sem ólmir vilja að við smellum á sem flesta hlekki á síðum þeirra?

Mín tillaga er að fara bara yfir í næstu talna-veröld og fara að nota tvinntölur í staðinn. 

(Ath. að augljóst er að 2 er prímtala en þar sem það er frekar fátæklegt að vera með upptalningu á tveimur hlutum sleppi ég þeirri tölu úr þessari teoríu minni).

Þversund Zenos

Það er mjög mikilvægt að blekkja sjálfan sig reglulega. Stundum fer ég í sund og syndi ég þá oftast kílómeter. En aðalfyrirstaða mín í þeim efnum er hversu óskaplegan tíma það tekur (~25 mín). Til að synda slíka vegalengd í Vesturbæjarlaug, þarf að fara 40 ferðir. Það er stór tala til að halda utan um í skyndiminninu og í hita leiksins verður mér oft á að ruglast í talningunni. Reyndar er ljóst að ferðin til baka er alltaf slétt tala, svo maður getur einhvernveginn leiðrétt sig á því en samt er það ekki fullkomið.

Til að komast í kringum þetta hef ég brugðið á það ráð að telja frekar hringina sem ég syndi: 20. Þetta er prýðistala til að halda utan um og helmingi minni líkur á ruglingi. Hinsvegar virkar það letjandi á mig eftir t.d. 16 hringi að halda áfram. 16 er nefnilega miklu nær 20 heldur en 8 til dæmis og því líklegra að maður hætti þá fyrr til að spara sér 5 mínútur eða svo. Til að ráða bót á þessu öllu bætti ég talninga-tækni mína enn betur, eftir að hafa kynnt mér Þversögn Zenos, sem í einhverri útgáfu sinni byggir á að taka skref, síðan helming þess skrefs og taka alltaf helmingi minni skref þangað til maður hefur tekið 2 skref (sem er eftir óendanlegan fjölda skrefa). Í þversögnina hefur svo verið blandað skjaldbökum, Akkílesi, örvum og fleiru.

Lausnin felst semsagt í því að stinga sér til sunds og synda bara 8 hringi. Eftir þessa 8 hringi ímyndar maður sér að maður sé byrjaður upp á nýtt. Byrjar að telja frá einum aftur og tekur aðra 8 hringi. Þegar þar er komið við sögu eru einungis 4 hringir eftir, sem verða að teljast sárafáir og löðurmannlegir eftir það sem á undan hefur gengið. Voilà! 20 hringir og manni líður eins og maður sé nýkominn ofan í laug. Þá getur maður farið í heitu pottana með góðri samvisku og hlustað á umræður um nanó-tækni, rasisma og maraþonhlaup.

PS. Þeir sem vilja geta tekið þversögnina lengra og talið 8, 4, 2, 1 og svo annaðhvort svindlað og synt einn hring í viðbót, eða haldið áfram í 1/2, 1/4, 1/8 …